Mijn Journey van het afgelopen jaar

1 januari 2017, een van mijn doelen voor het aankomende jaar zijn om nu eindelijk eens fit te worden en die paar kilo’s te veel aan te pakken.” Nu echt. Geen smoesjes meer. Kom op, er hoeven er maar een paar af. Sommige mensen vallen tientallen kilo’s af en jij doet moeilijk over 5 a 10 kilo.”

1 april 2017 had ik het idee alleen maar aangekomen te zijn, jeetje ik moet nu wel gaan opschieten anders is het zo alweer 2018 en heb ik weer niets gedaan. En ik wil het zo graag. Waarom is dit zo moeilijk?

9 april, ik kan de dag als gisteren terug halen. De zon scheen, het was tegen de 20 graden. Ik had een topje aan en zat in de tuin te genieten van de zon. Ik ga nu concrete plannen maken. Ik ga opschrijven wat ik wil en hoe ik het wil. Dit is wat ik schreef op deze bewuste dag:

9 april 2017, BE THE BEST VERSION OF YOU! Wat betekend deze quote nu voor mij? De beste versie van mij zijn.   Ik kan/mag mijzelf niet vergelijken met anderen. Ik heb mijn eigen lengte en bouw. Ik ben klein, heb korte stevige benen, brede schouders en kan daarom niet verwachten dat ik het zelfde figuur heb als een top model van 1 meter 80. Daarnaast heb ik al twee kinderen op deze wereld gezet, mijn buik is 2 keer formaat skippybal geweest en is dus niet meer uber strak. Mijn borsten zitten slap in hun vel en zijn een verdieping lager gezakt. Ik ben nu 35 jaar en kan niet verwachten dat ik net zo strak in mijn vel zit als een 16 jarig meisje. Maar ik kan wel proberen die versie te worden waar ik blij mee ben en waar ik tevreden mee kan zijn.

Meten is weten: Leeftijd 35 jaar, lengte is 1,58, gewicht is 66 kilo. Mijn BMI is nu 25,7 ( tussen de 25-30 is overgewicht tussen de 18,5 -25 is gezond gewicht ).

Er moet echt minstens 5 kilo van af. Verder sporten om mijn hoofd leeg te maken en mijn lichaam gezond, fit en strak. Ga 4x in de week sporten, 3x in de week naar de sportschool en 1x in de week hardlopen buiten in de frisse lucht. NO EXCUSES!

Dit was voor mij een moment dat ik er echt tegenaan ging. Ik ging op mijn voeding letten en het sporten van 4x in de week ging als vanzelf. Ik had de flow te pakken. Ik kreeg een kick van de resultaten die ik begon te zien. Niet alleen die van de metingen maar vooral van mijn eigen spiegelbeeld. Mijn lichaam begon zich te vormen. Ik werd strakker, mijn spieren begon je te zien, mijn billen werden ronder. En niet alleen ik vond het mooi, maar ook mijn man. En laten we eerlijk zijn, dat geeft dan stiekem ook wel een extra stimulans ( ook al doe je het in eerste instantie voor jezelf ). En naast het feit dat het sporten mijn lichaam gezonder, fitter, sterker en strakker maakte, ik had het ook nodig om mijn hoofd leeg te maken. Ik kan namelijk nogal in hoofd zitten. Door het sporten kon ik alles even loslaten, alleen op sporten, het lichamelijke concentreren. Heerlijk is dit.

Alles ging lekker en goed totdat ik mijn enkelbanden scheurde in de eerste week van januari 2018. Ik zal je eerlijk zeggen dat op het moment dat het gebeurde en ik mijn enkel zag, het eerste wat ik dacht was: “Neeeeee, mijn trainingsschema.” Dat wat ik allemaal van plan was kon nu niet meer doorgaan. Ik had namelijk voor eind januari een meting staan, precies een jaar na mijn eerste meting en ik wilde nog even knallen. Dat kon ik nu wel vergeten. Op het moment dat ik weer redelijk kon lopen ben ik rustig mijn trainingen gaan oppakken, de eerste trainingen waren wel vooral gericht op mijn bovenlichaam en langzaam werkte ik naar mijn onderlichaam toe. Vorige week probeerde ik voor het eerst weer de press-bench uit. Niet met het gewicht waar ik normaal mee trainde, maar alsnog het ging wel weer. Het lukte. Een andere persoonlijke overwinning was de eerste keer weer hardlopen. Ik had dit echt zitten uitstellen, gewoon omdat ik er bang voor was. Ik durfde niet eerder hiermee te beginnen. Maar langzaam realiseerde ik mij wel dat dit een ding in mijn hoofd begon te worden en ik het nu echt een keer weer moest proberen. Gewoon langzaam en rustig, niet de ronde die ik normaal ren, maar een kleinere. Kijken hoe ver ik kom. Bij de eerste stappen dacht ik wel even: “O’nee, hoop dat dit goed gaat. ” Voelde mijn enkel trekken, maar de spieren moeten hier langzaam weer aan wennen. En ik heb de ronde die ik had bedacht uitgerend, aan een stuk. Dus dit was wel even een persoonlijke overwinning en was ik best wel trots op mijzelf.

Voor de meting die ik eind januari had staan was ik ook bang, dacht echt dat alles voor niets zou zijn geweest, dat ik aangekomen was, spiermassa kwijt zou zijn, al dat ( oke, ik heb het ook een beetje in mij om te overdrijven ). Maar dit viel gelukkig allemaal reuze mee. Ik was wel een beetje zwaarder, maar dat kan ook vocht geweest zijn of opbouw van spiermassa. Mijn vetpercentage was namelijk wel gezakt. Ik had niet het eindresultaat waar ik op gehoopt had. Maar PFFFF, met deze resultaten kon ik leven.

Maar om heel eerlijk te zijn, ik ben niet meer daar waar ik eerste was. De laatste weken ben ik blij als ik 2x in de week kan gaan sporten. Dit heeft met meerdere factoren te maken: mijn enkel, de vakanties van de kinderen ( die gooien ook altijd alles door de war ;P ), het feit dat mijn lichaam deze eerste twee maanden niet helemaal lekker mee werkte ook op andere vlakken ( vorige week ook besloten om mijn spiraal na 8 jaar eruit te laten halen, nou de tweede spiraal, had allerlei vage klachten en dacht dat de spiraal daar wel eens de boosdoener van kon zijn, maar dit is meer iets voor een nieuwe blog ) en ik ben gewoon even mijn flow kwijt, mijn energie.

       

Nu kan ik daar heel erg over in gaan zitten of het gewoon heel even accepteren. Want acceptatie geeft ook rust in je hoofd. Ik probeer mijn oude trainingsschema weer op te pakken, maar als dat deze week niet lukt, nou ja dan proberen wij het volgende week wel weer. Qua voeding probeer ik door te gaan zoals ik altijd deed, zoveel mogelijk gezond. En het belangrijkste is dat ik vertrouw op het feit dat het wel weer komt. De dagen worden alweer langer, de zon begint al meer te schijnen, dus de energie komt ook wel weer terug.

En dan… Dan gaan we weer als vanouds knallen. Daar geloof ik in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *